Hans Boelen

Schils

Een dinosaurus op de heftruck, zo mag je Hans Boelen (62) gerust noemen. De geboren Heerlenaar met indrukwekkende tatoeages kan zich beroepen op 44 jaar trouwe dienst. Leren ligt hem niet zo, werken des te meer.  

Een omscholing in autotechniek na de mavo gaf weinig perspectief. ‘Dan kon je als beginnend automonteur eerst twee jaar in de put olie staan verversen’, verklaart hij. Bij melkpoederfabriek Schils kon Hans direct terecht. Zwaar werk: vrachtwagens handmatig beladen en lossen, met zakken slepen. Later namen heftrucks dit gelukkig meer en meer over. Een korte cursus op zo’n voertuig en karren maar met pallets en zakken tot een ton. Met zijn collega’s Sjaak en Joeri begint hij beurtelings om 7, 8 of 9 uur ’s ochtends. ‘De werksfeer is goed’, zegt Hans, die de tijd van strenge hiërarchie nog meemaakte. ‘In de jaren zeventig was het “eerst doen, dan vragen”. Voordat je het loonzakje kreeg werd gecontroleerd of je voldoende had opgeruimd’, vertelt hij lachend. Hij verzorgde ooit op kantoor de planning, maar keerde terug naar het magazijn: minder hoofdbrekens. Want zijn vrouw Hannie en hij wijdden zich jarenlang aan de zorg voor zoon Theo, die door de ziekte van Duchenne slechts 29 jaar oud mocht worden. Het grote verdriet heeft hun liefde nog sterker gemaakt. In de weekends gaan ze op familiebezoek of genieten van hun huis met tuin in Brunssum. Hannie is degene met groene vingers; Hans ziet hoe ze er een paradijsje van maakt. Vroeger was hij fanatieke rechtsback bij voetbalvereniging Treebeek Sport. En nu krijgt hij van het luisteren naar kwaliteitsrock en Nederlandse chansons energie.

 
Lorem ipsum
‘Hij verzorgde ooit op kantoor de planning, maar keerde terug naar het magazijn: minder hoofdbrekens.'
Hans Boelen -Schils